احادیثی از امام حسین (ع)

images3

از حضرت سؤال شد: کرامت و فضیلت انسان در چیست؟

 

فرمود: کنترل و در اختیار داشتن زبان و سخاوت داشتن.

 

نامه الکترونیک چاپ

 

پایگاه اطلاع رسانی شمسا در نظر دارد  به مناسبت فرا رسیدن  ماه محرم و عزاداری سید و سالار شهیدان امام حسین (ع) و یاران صدیق و با وفایش مجموعه ای از مطالب با موضوع امام حسین  و واقعه عاشورا برگرفته  از کتاب همراه عاشورائیان تالیف و تنظیم آقایان محمد فرد و مهدی قربانی انتشارات همراهان جوان منتشرکند.

 

 

 

 

إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ التُّجارِ، وَ إنَّقَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَهْبَةً فَتِلْکَ عِبادَةُ

 

الْعَبْیدِ، وَ إنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ شُکْراً فَتِلْکَ عِبادَةٌ الْأحْرارِ، وَ هِیَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ.

 

همانا عدّه اى خداوند متعال را به جهت طمع و آرزوى بهشت عبادت می کنند

 

که آن یک معامله و تجارت خواهد بود و عدّه اى دیگر از روى ترس خداوند را

 

عبادت و ستایش می کنند که همانند عبادت و اطاعت نوکر از ارباب باشد و

 

طائفه اى هم به عنوان شکر و سپاس از روى معرفت، خداوند متعال را عبادت

 

و ستایش می نمایند و این نوع، عبادت آزادگان است که بهترین عبادات

 

می باشد.

 

إنَّ أجْوَدَ النّاسِ مَنْ أعْطى مَنْ لا یَرْجُوهُ، وَ إنَّ أعْفَى النّاسِ مَنْ عَفى عَنْ قُدْرَة،

 

وَ إنَّ أَوْصَلَ النّاسِ مَنْ وَصَلَ مَنْ قَطَعَهُ.

 

همانا سخاوتمندترین مردم آن کسى است که کمک نماید به کسى که امیدى

 

به وى نداشته است و بخشنده ترین افراد آن شخصى است که  نسبت به ظلم

 

دیگرى با آن که توان انتقام دارد  گذشت نماید. صله رحم کننده ترین مردم

 

و دید و بازدید کننده نسبت به خویشان، آن کسى ست که صله رحم نماید با

 

کسى که با او قطع رابطه کرده است.

 

النّاسُ عَبیدُالدُّنْیا، وَ الدّینُ لَعِبٌ عَلى ألْسِنَتِهِمْ، یَحُوطُونَهُ ما دارَتْ بِهِ مَعائِشَهُمْ،

 

فَإذا مُحِصُّوا بِالْبَلاء قَلَّ الدَّیّانُونَ.

 

افراد جامعه بنده و تابع دنیا هستند و مذهب، بازیچه زبانشان گردیده است و

 

براى امرار معاش خود، دین را محور قرار داده اند  و سنگ اسلام را به سینه

 

می زنند. پس اگر بلایی همانند خطر  مقام و ریاست، جان، مال، فرزند و

 

موقعیّت، …  انسان را تهدید کند، خواهى دید که دین داران واقعى کمیاب

 

خواهند شد.

 

إنَّ الْمُؤْمِنَ لا یُسىءُ وَ لا یَعْتَذِرُ، وَ الْمُنافِقُ کُلَّ یَوْم یُسىءُ وَ یَعْتَذِرُ.

 

همانا شخص مؤمن خلاف و کار زشت انجام نمی دهد و عذرخواهى هم

 

نمی کند، ولى فرد منافق هر روز مرتکب خلاف و کارهاى زشت می گردد و

 

همیشه عذرخواهى می نماید.

 

إعْمَلْ عَمَلَ رَجُل یَعْلَمُ أنّه مأخُوذٌ بِالاْجْرامِ، مُجْزى بِالاْحْسانِ.

 

کارها و امور خود را همانند کسى تنظیم کن و انجام ده که می داند و مطمئن

 

است که در صورت خلاف تحت تعقیب قرار می گیرد و مجازات خواهد شد و

 

در صورتى که کارهایش صحیح باشد پاداش خواهد گرفت.

 

عِباداللهِ! لا تَشْتَغِلُوا بِالدُّنْیا، فَإنَّ الْقَبْرَ بَیْتُ الْعَمَلِ، فَاعْمَلُوا وَ لا تَغْعُلُوا.

 

اى بندگان خدا، خود را مشغول و سرگرم دنیا  و تجمّلات آن  قرار ندهید که

 

همانا قبر، خانه اى است که تنها عمل  صالح  در آن مفید و نجات بخش

 

می باشد، پس مواظب باشید که غفلت نکنید.

 

لا تَقُولَنَّ فى أخیکَ الْمُؤمِنِ إذا تَوارى عَنْکَ إلاّ مِثْلَ ماتُحِبُّ أنْ یَقُولَ فیکَ إذا

 

تَوارَیْتَ عَنْهُ.

 

سخنى  که ناراحت کننده باشد  پشت سر دوست و برادر خود مگو، مگر آن

 

که دوست داشته باشى که همان سخن پشت سر خودت گفته شود.

 

یا بُنَىَّ! إیّاکَ وَظُلْمَ مَنْ لایَجِدُ عَلَیْکَ ناصِراً إلاّ اللهَ.

 

بپرهیز از ظلم و آزار رساندن نسبت به کسى که یاورى غیر از خداوند متعال

 

نمی یابد.

 

إنّی لا أری الْمَوْتَ إلاّ سَعادَة، وَ لاَ الْحَیاةَ مَعَ الظّالِمینَ إلاّ بَرَماً.

 

به درستى که من از مرگ نمی هراسم و آن را جز سعادت نمی بینم، و زندگى با

 

ستمگران و ظالمان را عار و ننگ می شناسم.

 

مَنْ لَبِسَ ثَوْباً یُشْهِرُهُ کَساهُ اللهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ ثَوْباً مِنَ النّارِ.

 

هرکس لباس شهرت و انگشت نما از هر جهت- – بپوشد، خداوند او را در روز

 

قیامت لباسى از آتش می پوشاند.

 

أنَا قَتیلُ الْعَبَرَةِ، لایَذْکُرُنى مُؤْمِنٌ إلاّ اِسْتَعْبَرَ.

 

من کشته گریه ها و اشک ها هستم، هیچ مؤمنى مرا یاد نمی کند مگر آن که

 

عبرت گرفته و اشک هایش جارى خواهد شد.

 

لَوْ شَتَمَنى رَجُلٌ فى هذِهِ الاُْذُنِ، وَ أَوْمى إلىَ الْیُمْنى، وَ اعْتَذَرَ لى فىِ الاُْخْرى

 

لَقَبِلْتُ ذلِکَ مِنْهُ، وَ ذلِکَ أَنَّ أَمیرَ الْمُؤْمِنینَ )ع( حَدَّثَنى أَنَّهُ سَمِعَ جَدّى رَسُولَ

 

اللهِ )ص( یَقُولُ: لا یَرِدُ الْحَوْضَ مَنْ لَمْ یَقْبَلِ الْعُذرَ مِنْ مُحِقٍّ أَوْ مُبْطِل.

 

چنانچه با گوش خود بشنوم که شخصى مرا دشنام می دهد و سپس معذرت

 

خواهى او را بفهمم، از او می پذیرم و گذشت می نمایم، چون که پدرم

 

امیرالمؤمنین على )ع( از جدّم رسول خدا )ص( روایت نمود: کسى که پوزش و

 

عذرخواهى دیگران را نپذیرد، بر حوض کوثر وارد نخواهد شد.

 

مَنْ أعْظَمُ النّاسِ قَدْراً؟

 

مَنْ لَمْ یُبالِ الدُّنْیا فى یَدَیْ مَنْ کانَتْ.

 

از حضرت سؤال شد: با شخصیت ترین افراد چه کسى است؟

 

فرمود: آن کسى است که اهمیّت ندهد که دنیا در دست چه کسى می باشد.

 

مَنْ عَبَدَاللهَ حَقَّ عِبادَتِهِ، آتاهُ اللهُ فَوْقَ أمانیهِ وَ کِفایَتِهِ.

 

هرکس خداوند متعال را با صداقت و خلوص، عبادت و پرستش نماید، خداى

 

متعال او را به بهترین آرزوهایش می رساند و امور زندگی اش را تأمین می نماید.

 

احْذَرُوا کَثْرَةَ الْحَلْفِ، فِإنَّهُ یَحْلِفُ الرَّجُلُ لِعَلَل أرَبَعَ:

 

إمّا لِمَهانَة یَجِدُها فی نَفْسِهِ، تَحُثُّهُ عَلى الضَّراعَةِ إلى تَصْدیقِ النّاسِ إیّاهُ.

 

وَ إمّا لِعَىّ فی الْمَنْطِقِ، فَیَتَّخِذُ الاْیْمانَ حَشْواً وَصِلَةً لِکَلامِهِ.

 

وَ إمّا لِتُهْمَة عَرَفَها مِنَ النّاسِ لَهُ، فَیَرى أَنَّهُمْ لایَقْبَلُونَ قَوْلَهُ إلاّ بِالْیَمینِ.

 

وَ إمّا لاِرْسالِهِ لِسانَهُ مِنْ غَیْرِ تَثْبیت.

 

خود را از قسم و سوگند برهانید که همانا انسان به جهت یکى از چهار علّت

 

سوگند یاد می کند:

 

در خود احساس سستى و کمبود دارد، به طورى که مردم به او بى اعتماد

 

شده اند، پس براى جلب توجّه مردم که او را تصدیق و تأیید کنند، سوگند

 

می خورد.

 

و یا آن که گفتارش معیوب و به دور از حقیقت است، و می خواهد با سوگند،

 

سخن خود را تقویت و جبران کند.

 

و یا در بین مردم متّهم است  به دروغ و بى اعتمادى  پس می خواهد با

 

سوگند و قسم خوردن جبران ضعف نماید.

 

و یا آن که سخنان و گفتارش متزلزل است  هر زمان به نوعى سخن می گوید

 

و زبانش به سوگند عادت کرده است.

 

أیُّما إثْنَیْنِ جَرى بَیْنَهُما کَلامٌ، فَطَلِبَ أَحَدُهُما رِضَى الاْخَرِ، کانَ سابِقَهُ إلىَ

 

الْجَنّةِ.

 

چنانچه دو نفر با یکدیگر نزاع و اختلاف نمایند و یکى از آن دو نفر، در صلح و

 

آشتى پیش قدم شود، همان شخص سبقت گیرنده، جلوتر از دیگرى به بهشت

 

وارد می شود.

 

وَ اعْلَمُوا إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیْکُمْ مِنْ نِعَمِ الله عَلَیْکُمْ، فَلا تَمیلُوا النِّعَمَ فَتَحَوَّلَ

 

نَقِماً.

 

توجّه داشته باشید که احتیاج و مراجعه مردم به شما از نعمت های الهى است،

 

پس نسبت به نعمت ها روى، بر نگردانید؛ وگرنه به نقمت و بلا گرفتار خواهد

 

شد.

 

یَا ابْنَ آدَم! اُذْکُرْ مَصْرَعَکَ وَ مَضْجَعَکَ بَیْنَ یَدَی اللهِ، تَشْهَدُ جَوارِحُکَ عَلَیْکَ یَوْمَ

 

تَزِلُّ فیهِ الْأقْدام.

 

اى فرزند آدم! به یاد آور لحظات مرگ و خوابگاه خود را در قبر، همچنین به

 

یاد آور که در پیشگاه خداوند قرار خواهى گرفت و اعضاء و جوارحت بر علیه تو

 

شهادت خواهند داد، در آن روزى که قدم ها لرزان و لغزان می باشد.

 

مُجالَسَةُ أهْلِ الدِّناءَةِ شَرٌّ، وَ مُجالَسَةُ أهْلِ الْفِسْقِ ریبَةٌ.

 

هم نشینی با اشخاص پست و رذل سبب شرّ و بدبختی خواهد گشت، و

 

هم نشینی و مجالست با معصیت کاران موجب شکّ و بدبینى خواهد شد.

 

إنَّ اللهَ خَلَقَ الدُّنْیا لِلْبَلاءِ، وَ خَلَقَ أهْلَها لِلْفَناءِ.

 

به درستى که خداوند متعال دنیا  و اموال آن  را براى آزمایش افراد آفریده

 

است، و همچنین موجودات دنیا را جهت فنا  و انتقال از این دنیا به جهانى

 

دیگر  آفریده است.

 

لا یَأمَنُ یوم الْقِیامَةِ إلاّ مَنْ قَدْ خافَ اللهَ فی الدُّنْیا.

 

کسى در روز قیامت از شدائد و احوال آن در امان نمی باشد، مگر آن که در دنیا

 

از خداوند متعال ترس داشته باشد و اهل گناه و معصیت نگردد. –

 

لِکُلِّ داء دَواءٌ، وَ دَواءُ الذُّنُوبِ الإسْتِغْفار.

 

براى هر غم و دردى درمان و دوایی است و جبران و درمان گناه، طلب مغفرت

 

و آمرزش از درگاه خداوند می باشد.

 

مَنْ قَرَءَ آیَةً مِنْ کِتابِ الله عَزَّ وَ جَلَّ فى صَلاتِهِ قائِماً، یُکْتَبُ لَهُ بِکُلِّ حَرْف مِأةُ

 

حَسَنَة.

 

هرکس آیه اى از قرآن را در نمازش تلاوت نماید، خداوند متعال در مقابل هر

 

حرفى از آن یک صد حسنه در نامه اعمالش ثبت می نماید.

 

سَبْعَةُ أشْیاء لَمْ تُخْلَقْ فى رَحِم:

 

فَأوّلُها آدَمُ )ع( ثُمَّ حَوّاء، وَ الْغُرابُ، وَ کَبْشُ إبْراهیم )ع(، وَ ناقَةُ اللهِ، وَ عَصا مُوسى

 

)ع(، وَ الطَّیْرُالَّذى خَلَقَهُ عیسی بْنُ مَرْیَم )ع(.

 

آن هفت موجودى که بدون خلقت در رحم مادر، آفریده شده اند، عبارتند از:

 

حضرت آدم )ع( و همسرش حوا، و کلاغى که براى راهنمائى دفن هابیل آمد،

 

و گوسفندى که براى قربانى، به جاى حضرت اسماعیل )ع( آمد، و شترى که

 

خداوند براى پیامبرش، حضرت صالح فرستاد، و عصاى حضرت موسى )ع(، و

 

هفتمین موجود آن پرنده اى بود که توسّط حضرت عیسى )ع( آفریده شد.

 

إنَّ اَعْمالَ هذِهِ الاُْمَّةِ ما مِنْ صَباح إلاّ و تُعْرَضُ عَلَى اللهِ تَعالى.

 

همانا  نامه کردار و  اعمال این امّت، در هر صبحگاه بر خداوند متعال عرضه

 

می گردد.

 

إجْتَنِبُوا الْغِشْیانَ فی اللَّیْلَةِ الَّتى تُریدُون فیها السَّفَرَ، فإنَّ مَنْ فَعَلَ ذلِکَ، ثُمَّ رُزِقَ

 

وَلَدٌ کانَ جَوّالَةً.

 

در آن شبى که قصد مسافرت دارید، با همسر خود زناشوئى نکنید، که چنانچه

 

عمل زناشوئى انجام گردد و در آن زمان فرزندى منعقد شود، بسیار متحرّک و

 

افکارش مغشوش می باشد.

 

الرّکْنُ الْیَمانی بابٌ مِنْ أبْوابِ الْجَنَّةِ، لَمْ یَمْنَعْهُ مُنْذُ فَتَحَهُ، وَ إنَّ ما بَیْنَ الرُّکْنَیْنِ

 

الأسْوَد وَ – الْیَمانی مَلَکٌ یُدْعى هُجَیْرٌ، یُؤَمِّنُ عَلى دُعاءِالْمُؤْمِنینَ. –

 

رُکن یَمانىِ کعبه الهى، دربى از درب های بهشت است و مابین رکن یمانى و

 

حجرالأسود ملک و فرشته اى است که براى استجابت دعاى مؤمنین آمین

 

می گوید.

 

إنَّ الْغِنى وَ اْلِعزَّ خَرَجا یَجُولانِ، فَلَقیا التَّوَکُلَّ فَاسْتَوْطَنا.

 

عزّت و بى نیازى  هر دو  شتاب زده به دنبال پناهگاهى می دویدند، چون به

 

توکّل برخورد کردند، آرامش پیدا نموده و آن را پناهگاه خود قرار دادند.

 

مَا الْفَضْلُ؟ –

 

مُلْکُ اللِّسانِ، وَ بَذْلُ الاْحْسانِ.

 

قیلَ: فَمَا النَّقْصُ؟ –

 

التَّکَلُّفُ لِما لا یُعنیکَ.

 

از حضرت سؤال شد: کرامت و فضیلت انسان در چیست؟

 

فرمود: کنترل و در اختیار داشتن زبان و سخاوت داشتن.

 

سؤال شد: نقص انسان در چیست؟

 

فرمود: خود را واداشتن بر آنچه که مفید و سودمند نباشد.

 

مَنْ نَفَّسَ کُرْبَةَ مُؤْمِن، فَرَّجَ اللهُ عَنْهُ کَرْبَ الدُّنْیا وَالاْخِرَةِ.

 

هرکس گره اى از مشکلات مؤمنى باز کند و مشکلش را برطرف نماید، خداوند

 

متعال مشکلات دنیا و آخرت او را اصلاح می نماید.

 

مَنْ والانا فَلِجَدّى )ص( والى، وَ مَنْ عادانا فَلِجَدّى عادى.

 

هر که ما را دوست بدارد و پیرو ما باشد، پس دوستى و محبّتش به جهت جدّم

 

رسول خدا )ص( می باشد، و هرکس با ما دشمن و کینه توز باشد، پس دشمنى

 

و مخالفت او به جهت جدّم رسول خدا )ص( خواهد بود.

 

یَا ابْنَ آدَمَ! أُذْکُرْ مَصارِعَ آبائِکَ وَ أبْنائِکَ، کَیْفَ کانُوا، وَ حَیْثُ حَلّوُا، وَ کَأَنَّکَ عَنْ

 

قَلیل قَدْ حَلَلْتَ مَحَلَّهُمْ.

 

فرمود: اى فرزند آدم! به یاد آور آن لحظاتى را که پدران و فرزندان  و دوستان

 

تو چگونه در چنگال مرگ قرار گرفتند، آن ها در چه وضعیّت و موقعیّتى

 

بودند و سرانجام به کجا منتهى شدند و کجا رفتند، و بیندیش که تو نیز

 

همانند آن ها به ایشان خواهى پیوست پس مواظب اعمال و رفتار خود باش. –

 

یَا ابْنَ آدَمَ، إنَّما أنْتَ أیّامٌ، کُلَّما مَضى یَوْمٌ ذَهَبَ بَعْضُکَ.

 

اى فرزند آدم، بدرستى که تو مجموعه اى از زمان ها و روزگار هستى، هر آنچه

 

از آن بگذرد، زمانى از تو فانى و سپرى گشته است، بنابراین لحظات عمرت را

 

غنیمت شمار که جبران ناپذیر است.

 

مَنْ حاوَلَ أمْراً بِمَعْصِیَةِ اللهِ کانَ أفْوَتُ لِما یَرْجُو وَ أسْرَعُ لِمَجیىءِ ما یَحْذَرُ.

 

هرکس از روى نافرمانى و معصیتِ خداوند، کارى را انجام دهد، آنچه را آرزو

 

دارد سریع تر از دست می دهد و به آنچه هراسناک و بیمناک می باشد مبتلا

 

می گردد.

 

الْبُکاءُ مِنْ خَشْیَةِ الله نَجاتٌ مِنَ الّنارِ وَ قالَ:

 

بُکاءُ الْعُیُونِ، وَ خَشْیَةُ الْقُلُوبِ مِنْ رَحْمَةِ اللهِ.

 

گریان بودن به جهت ترس از  عذاب  خداوند، سبب نجات از آتش دوزخ

 

خواهد بود؛ و فرمود:

 

گریان بودن چشم و خشیت داشتن دل ها یکى از نشانه هاى رحمت الهى

 

براى بنده  است.

 

لا یَکْمِلُ الْعَقْلُ إلاّ بِاتّباعِ الْحَقِّ.

 

بینش و عقل و درک انسان تکمیل نمی گردد مگر آن که  اهل حقّ و صداقت

 

باشد و  از حقایق، تبعیّت و پیروى کند.

 

أَهْلَکَ النّاسَ إثْنانِ:

 

خَوْفُ الْفَقْرِ، وَ طَلَبُ الْفَخْرِ.

 

فرمود: دو چیز مردم را هلاک و بیچاره گردانده است:

 

یکى ترس از این که مبادا در آینده فقیر و نیازمند دیگران گردند، و دیگرى

 

فخر کردن  در مسائل مختلف  و مباهات بر دیگران است.

 

مَنْ عَرَفَ حَقَّ أَبَوَیْهِ الاْفْضَلَیْنِ مُحَمَّد وَ عَلىّ، و أطاعَهُما، قیلَ لَهُ:

 

تَبَحْبَحْ فى أیِّ الْجِنانِ شِئْتَ.

 

هر شخصى که حقّ والدینش محمّد )ص(، و علىّ )ع( را که با شرافت و با

 

فضیلت ترین انسان ها هستند، بشناسد و  در تمام امور زندگى  از ایشان

 

تبعیّت و اطاعت کند، در قیامت به او خطاب می شود:

 

هر قسمتى از بهشت را که خواستار باشى، می توانی انتخاب کنى و در آن وارد

 

شوى.

 

مَنْ طَلَبَ رِضَى اللهِ بِسَخَطِ النّاسِ کَفاهُ الله اُمُورَ النّاسِ، وَ مَنْ طَلَبَ رِضَى النّاسِ

 

بِسَخَطِ اللهِ وَ کَّلَهُ اللهُ إلَى النّاسِ.

 

هرکس رضایت و خوشنودى خداوند را  در امور زندگى  طلب نماید گرچه

 

همه افراد از او رنجیده شوند، خداوند مهمّات و مشکلات او را کفایت خواهد

 

نمود، و کسى که رضایت و خوشنودى مردم را طالب گردد گر چه مورد خشم

 

و غضب پروردگار باشد، خداوند امور این شخص را به مردم واگذار می کند.

 

إنَّ شیعَتَنا مَنْ سَلِمَتْ قُلُوبُهُمْ مِنْ کُلِّ غِشٍّ وَ غِلّ وَ دَغَل.

 

شیعیان و پیروان ما  اهل بیت عصمت و طهارت )ع(  آن کسانى هستند که

افکار و درون آن ها از هر گونه حیله و نیرنگ و عوام فریبى سلامت و تهى باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>